| Mevrouw Kay Lambeth zou via een keizersnee bevallen. Twee artsen stelden vast, dat moeder en kind waren overleden. Mevr. Lambeth zag zichzelf liggen vanaf het voeteneind van de operatietafel. Ze nam waar, hoe de baby toch geboren werd. Ze hoorde wat de artsen tegen elkaar zeiden. Daarop zag ze een groot licht. De artsen slaagden erin, haar tot het leven terug te brengen. De Canadees Godkin liep een derdegraads verbranding op. Zijn lichaam was voor 65% verbrand. Hij vertelt later: "Ik reisde naar het land aan de overzijde van de dood en keerde vandaar terug. Een van de eerste dingen waar de ziel zich van bewust is, is het besef van gewichtloosheid vanaf het moment dat de ziel het lichaam verlaat. Het is het aardse lichaam, dat de ziel het gevoel van zwaarte geeft. Het is een hele ervaring, op je lichaam neer te kijken, zoals dat op het ziekenhuisbed ligt. Toen ik de schok, van mijn lichaam gescheiden te zijn, te boven was gekomen, en ik me realiseerde dat ik nu in de geestelijke wereld was, was ik verbaasd over het grote verschil tussen de twee werelden. Allereerst is er de duidelijke scheiding tussen licht en duister. Het licht is zacht, vriendelijk en konstant. Er schijnt geen tijdsfaktor te bestaan in de geestelijke wereld en ook geen besef van tijd of ruimte, zoals we het hier kennen." Over het licht spreekt ook de Nederlander Bert Garthoff. Als militair in Indonesië kwam hij met longontsteking in een hospitaal. Hij had daar op een bepaald moment het besef 'daar ga ik.' 'Ik vloog, of liever, ik werd gevlogen, en nog beter: ik werd gezongen door stemmen, die geen woorden zongen maar alleen melodieën, klanken van mensen of wezens die ik niet kon zien, alleen maar horen. En gedragen door dat gezang zweefde ik weg over een zacht glooiend heuvellandschap, dat prachtig wit was, niet sneeuwwit maar wit van licht. Het was een landschap van licht, een lichtschap.' Marvin Ford beleefde zijn sterven als volgt: 'Als een kurk, die van een fles springt, trok mijn geest zich vrij van het lichaam en ging met een hoek van 45 graden door het plafond van de ziekenhuiskamer. Met een enorme snelheid bewoog ik me naar een licht in de wereldruimte... Beste lezer(es), zo zeker dat jij ook eens zult sterven, zo zeker is er leven na de dood. Ja, het hiernamaals is een wonderlijke nieuwe wereld die enorme contrasten vormen met deze aardse wereld. Allereerst is alles hier maar tijdelijk, terwijl het hiernamaals voor altijd en eeuwig is. Pijn ziekte en zorg maken in het hiernamaals plaats voor vrede, geluk en heerlijkheid. Ook de bijbel spreekt over die dingen alsof ze heel gewoon zijn. Eigenlijk is die wonderlijke wereld ook heel gewoon en speciaal voor jou gemaakt. Deze aarde is niet jou blijvende woning, en iedereen weet dat. Toch leven de meeste mensen zo alsof ze in deze wereld voor altijd blijven, door alleen maar aan hun tijdelijke pleziertjes te denken of door veel geld en materiële spullen te verzamelen. Als je ze vraagt over hun eeuwige bestemming dan krijg je vaak een antwoord te horen zo van: "Dat zien we dan wel weer," of "hoe weet jij nou dat er leven na de dood is, er is nog nooit iemand van teruggekeerd?" Jezus zegt dat je geen schatten moet verzamelen hier op de aarde maar schatten moet verzamelen in de hemel. Jezus is de grootste en meest waardevolle schat die de mens ooit in zijn leven kan vinden. Heb jij Jezus (Het eeuwige leven) al gevonden? Zo niet, bekeer je dan alsjeblieft tot Jezus, nu het nog kan. Wees op tijd voor de eeuwigheid, want straks in de eeuwigheid is er geen tijd meer... 
| |
