| 
| Augustus Toplady, de dichter van het bekende lied 'Vaste rots van mijn behoud', stierf in 1778 op 38-jarige leeftijd. Een uur voor de dood werd hij wakker na een korte slaap. 'O wat een verukking', riep hij uit: "Wie kan de vreugde van de derde hemel peilen? Wat een stralende zonneschijn is om me heen uitgespreid! Ik heb geen woorden genoeg om die te beschrijven. Ik weet dat het niet lang meer kan duren voor mijn Heiland me komt halen, alles is licht, licht, het stralen van Zijn eigen glorie. O, kom Heer Jezus, kom vlug." De predikant van de jonge vrouw Carrie Carmen berichtte over haar sterven. Hij zag, hoe ze plotseling omhoog keek en uitriep: "Prachtig, prachtig!" Iemand vroeg: "Wat is zo prachtig?" "O, ze zijn zo mooi!" "Wat zie je dan?" "Engelen, ze zijn zo mooi!" "Hebben ze vleugels?" "Ja, luister, ze zingen zo mooi als ik nog nooit eerder gehoord heb!" "Zie je Jezus?" "Nee, maar ik zie de Heilige stad. (de hemel) Ze is zo mooi, ik kan je niet zeggen hoe schitterend ze is!" Ze sloot haar ogen en rustte een ogenblik. Toen keek ze stralend omhoog en zei: "Ik zie Jezus en o, wat is Hij mooi!" Haar echtgenoot vroeg: "Hoe ziet Hij eruit?" Zij: "Ik kan het je niet zeggen, maar Hij is veel mooier dan al de anderen," en weer zei ze: "Ik zie de Heilige stad," en na wat staren in de verte zei ze: "Zo velen!" "Wat zie je, waarvan zijn er zo velen?" "Mensen, meer dan ik kan tellen." "Wie?" "Oom George en heel veel meer, ze roepen me, ze wenken me!" Toen sloeg ze haar ogen op en zei: "O, draag me van dit bed." Haar echtgenoot zei: "Ze wil van bed af." Maar haar vader zei: "Ze spreekt tegen engelen." Toen hij vroeg of dat zo was, bevestigde ze dat. Ze dankte de arts voor zijn goede zorgen en vroeg hem, haar in de hemel te ontmoeten. Ze sloot haar ogen en leek snel weg te zinken. Haar echtgenoot kuste haar en vroeg: "Carrie, kun je me kussen?" Ze opende haar ogen weer en kuste hem en zei: "Ja, ik kan terugkomen om je te kussen, ik was al bijna aan de overkant." Enkele ogenblikken later ging ze daar definitief heen. De beroemde evangelist Moody overleed in 1899. Vroeg in de morgen van de 22ste december zei hij bij het wakker worden: "De aarde trekt zich terug. De hemel opent zich voor me." Zijn zoon dacht, dat hij dat in zijn slaap zei, maar Moody zei hem: "Nee, dit is geen droom. Het is prachtig! Als dit de dood is, dan is die liefelijk. Er is hier geen diep dal. God roept me en ik moet gaan." De familie en de arts werden naar de slaapkamer geroepen. Moody gaf hun zijn laatste beschikkingen en bepaalde, wie welke taak zou voortzetten. Toen was het, alsof hij door de sluier heenzag: "Dwight, Irene! Ik zie de gezichten van de kinderen!" (dat waren 2 kleinkinderen, die het jaar tevoren overleden waren) Daarna bleef hij nog even bij kennis en sprak hij helder met zijn familieleden, totdat hij vredig definitief insliep... Beste lezer(es), zo zeker dat jij ook eens zult sterven, zo zeker is er leven na de dood. Als jij nu nog geen geloofszekerheid hebt over jou bestemming na jou dood, neem dan Jezus Christus nu aan in jou hart. Vraag Jezus in een eenvoudig gebed om in jou leven te komen. Jezus stierf voor al jou ongerechtigheden aan het kruis en kan jou alleen op grond daarvan na de dood in de hemel toelaten; want in Opb.21:27 staat geschreven: In de hemel kan niets onreins binnen komen, en niemand die gruwel en leugen doet, maar alleen zij die geschreven zijn in het boek van het Lam, Jezus Christus... Klik hier als je niet weet wat je moet doen om in de hemel te komen, of als je geen zekerheid hebt over jou eeuwige bestemming... NAAR AFL.05 VERLOREN
|
